کپی‌ رایت و منبع‌نویسی

آیا تا به حال اسم خودتان را گوگل کرده‌اید؟ بیایید باهم روراست باشیم. من تقریبا هر چند ماه یکبار اسم خودم را به فارسی و انگلیسی گوگل می‌کنم و دقایق طولانی تک‌تک لینک‌هایی را که به عنوان نتیجه جستجو لود شده‌اند را کنترل می‌کنم. 

 

به جز مسئله خودشیفتگی که شاید به ذهنتان خطور کرده باشد، دلیل بهتری نیز برای این کار دارم. من وبلاگی دارم که در آن گه‌گاه شعر و داستان کوتاه می‌نویسم، سال گذشته خیلی اتفاقی با جستجوی یکی از شعرهایم رسیدم به وبلاگ دیگری که مطالب مرا بدون ذکر نام نویسنده یا وبلاگ من، منتشر کرده بود و حتی جاهایی از آن را حذف کرده بود یا به قولی سانسور کرده بود. خشمی که از نتیجه این جستجو به وجود آمد باعث شد به طور مرتب در دنیای وب اسم خودم را جستجو کنم و نامه‌های اعتراض آمیز به کسانی بزنم که بدون توجه به حقوق من، از مطالب من استفاده می‌کنند.

 

البته پیگیری حقوق مطالب و محتوای آنلاین کار ساده‌ای نیست و خیلی مواقع ممکن است به نتیجه‌ای هم نرسد. فکر می‌کنید علت چیست؟

 

ما هر روز در زندگی آنلاین خود زیر بهمنی از اطلاعات دفن می‌شویم. این اطلاعات می‌تواند در قالب نوشته، تصویر، ویدئو و یا محصولات چند رسانه‌ای باشد. طریقه دستیابی ما به این اطلاعات لزوما مستقیم نیست. یعنی ما همه‌ی این اطلاعات و اخبار و مطالب سرگرم‌کننده را همیشه از منبع اصلی دریافت نمی‌کنیم. گاهی از طریق ایمیل می‌رسد، گاهی در شبکه‌های اجتماعی مثل فیسبوک، توییتر و غیره به اشتراک گذاشته می‌شود و گاهی هم در وبلاگ‌ها و وبسایت‌های دوستان کپی می‌شود.

 

این اشتراک گذاشتن به خودی خود مشکلی ندارد و اتفاقا می‌توان آن را از مزایای اینترنت دانست اما یک نکته مهم این است که خیلی مواقع فرد یا افرادی که از محتوایی استفاده می‌کنند، نمی‌دانند چطور باید به منبع اصلی و پدیدآورنده اصلی استناد کنند تا حقی از او ضایع نشود و به قولی حقوق کپی‌رایت را رعایت کنند.

 

حتما بخوانید

دانلود کتاب آموزش ایمیل مارکتینگ

در مورد شعرهای من یا مثلا عکسی که شما از یک پارک گرفته‌اید و بدون منبع در یک وبلاگ بازنشر شده، به جز تماس با فرد خاطی و خواهش از او برای ذکر منبع ممکن است نتوانید کار دیگری بکنید. اما قوانین کپی‌رایت به همین جا ختم نمی‌شود و استفاده از مطالب مراکز مهم‌تر و بزرگ‌تر یا خبرگزاری‌ها و وبسایت‌های عکاسی حرفه‌ای می‌تواند شما را به دردسر بزرگی بیندازد و به خاطر سرقت اثر ادبی یا هنری منجر به پیگرد قانونی شود.

 

در کل ذکر منبع برای مطالبی که از آنها استفاده می‌کنیم سه جنبه دارد:

–  حقوقی

–  اخلاقی

– اطلاع رسانی دقیق

 

جنبه اخلاقی: شما برای پدیدآوردنده این حق را قائل می‌شوید که به عنوان صاحب اثر از او یاد شود. شما با ذکر نام و مشخصات او به زمان، هزینه و انرژی صرف شده برای آن اثر احترام می‌گذارید.

 

جنبه حقوقی: هرچه پدیدآورنده حرفه‌ای‌تر باشد، دستش برای پیگیری قانونی و ادعای خسارت برای سرقت اثر بازتر است و می‌تواند مشکلات بزرگی برای کپیکننده ایجاد کند.

 

اطلاع‌رسانی دقیق: در خیلی موارد مطالبی که دست به دست می‌چرخد و ده‌ها بار کپی می‌شوند، محتوایی هستند که صاحبان آنها (مثلا وبسایت‌ها و وبلاگ‌ها) اجازه استفاده از آن‌ها را به مخاطب داده‌اند اما به شرط ذکر منبع. شما با ذکر منبع همیشه می‌توانید اطمینان پیدا کنید که یک خبر، یک عکس و یا یک اثر ادبی/هنری اولین بار توسط چه کسی و کجا منتشر شده است.

 

گاه ذکر منبع می‌تواند از پخش اطلاعات نادرست و شایعات هم جلوگیری کند.

0 پاسخ

ارسال یک پاسخ

می خواهید در گفتگو ها شرکت کنید؟
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *